عصر ایران – خودروهای BMW M و مرسدس AMG در دهه ۲۰۰۰ میلادی، تجربه‌ای متفاوت از عملکرد و مهندسی خودروهای آلمانی ارائه می‌کردند. BMW E39 M5 و مرسدس بنز W210 E55 AMG از نمونه‌های شاخص این دوره هستند؛ زمانی که خبری از نمایشگرهای بزرگ، سامانه‌های هیبریدی و پکیج‌های آیرودینامیکی گسترده نبود.
این دو سدان با موتورهای V8، انتقال قدرت به چرخ‌های عقب و طراحی ظاهری نسبتاً ساده، رویکرد متفاوتی به مفهوم خودروهای پرفورمنس داشتند.
BMW E39 M5؛ تمرکز بر تجربه رانندگی
BMW E39 M5 بیشتر به‌عنوان خودرویی راننده‌محور شناخته می‌شد. گیربکس دستی، واکنش‌های سریع‌تر و شاسی با تمرکز بر تجربه رانندگی، از ویژگی‌هایی بودند که شخصیت اسپرت این مدل را شکل می‌دادند.
رویکرد BMW در این خودرو بر ارتباط مستقیم‌تر راننده با ماشین و ارائه تجربه‌ای دقیق‌تر در مسیرهای رانندگی متمرکز بود.
هر دو خودرو از موتورهای 8 سیلندر V شکل تنفس طبیعی استفاده می کنند، اما شخصیت فنی آن ها متفاوت است:
BMW E39 M5: مجهز به موتور 8 سیلندر V شکل 4.9 لیتری (S62B50) با حجم دقیق 4941 سی سی، 32 سوپاپ، سیستم زمان بندی متغیر سوپاپ ها Double VANOS و قدرت 400 اسب بخار در 6600 دور در دقیقه است. حداکثر گشتاور این موتور به 500 نیوتن متر در 3800 دور در دقیقه می رسد.
Mercedes-Benz W210 E55 AMG: از موتور 8 سیلندر V شکل 5.4 لیتری (M113) با حجم دقیق 5439 سی سی، 24 سوپاپ و سیستم تنفس طبیعی بهره می برد. این پیشرانه توان تولید 354 اسب بخار در 5500 دور در دقیقه و حداکثر گشتاور 530 نیوتن متر در 3000 دور در دقیقه را دارد. نیروی موتور از طریق جعبه دنده 5 سرعته اتوماتیک به چرخ های عقب منتقل می شود.
دو فلسفه متفاوت از عملکرد آلمانی
BMW E39 M5 و مرسدس W210 E55 AMG اکنون به‌عنوان خودروهای نمادین دوران خود شناخته می‌شوند. یکی بر دقت رانندگی و تعامل بیشتر با راننده تأکید داشت و دیگری قدرت و سرعت را با راحتی و refinement ترکیب می‌کرد.
این تفاوت رویکرد، رقابت میان BMW M و AMG را به یکی از جذاب‌ترین مقایسه‌ها در میان علاقه‌مندان خودروهای اسپرت کلاسیک آلمانی تبدیل کرده است.
