«وقتی کوچکتر بودم، فکر می کردم مادربزرگم…

مایا آنجلو یک فعال، مجری و نویسنده مشهور بود که آثارش نسل به نسل الهام بخش بوده است. او در سال 1928 متولد شد و در دوران کودکی با مبارزات زیادی روبرو شد. با همه اینها، او به نوشتن علاقه زیادی داشت. والدین آنجلو رابطه ای عمیقاً مشکل دار داشتند و به دنبال آن طلاق باعث شد که او در دوران بزرگ شدن با مادربزرگش زندگی کند. آنجلو در دوران دبیرستان و بعد از آن، در مشاغل عجیب و غریب سخت کار می کرد تا بتواند زندگی خود را تامین کند. حمایت از خود و پسرش که بلافاصله پس از فارغ التحصیلی او را به دنیا آورد. در دهه 1950، آنجلو به طور حرفه ای به عنوان خواننده و رقصنده کار می کرد و حتی آلبوم های خود را می فروخت.

زندگی نامه تحسین شده او، می دانم چرا پرنده در قفس آواز می خواند، در سال 1969 منتشر شد و برنده جایزه کتاب ملی شد. او به نوشتن شش زندگی نامه دیگر و همچنین مقالات و مجموعه های شعر ادامه داد. جلد شعر او در سال 1971، فقط به من آب بنوشید، نامزد جایزه پولیتزر شد و برای «در نبض صبح» جایزه گرمی را برای بهترین آلبوم گفتاری دریافت کرد. سال بعد، فیلمنامه «گرجستان، جورجیا» او را به اولین زن سیاهپوستی تبدیل کرد که فیلمنامه او به عنوان یک فیلم ساخته شد. در میان بسیاری از افتخارات معتبر دیگر، او برنده مدال ملی هنر در سال 2000 و مدال آزادی ریاست جمهوری در سال 2010 شد. بنابراین افشاگری آنجلو در مورد دوران کودکی اش نقل قول امروز را به ما داد.

“وقتی کوچکتر بودم، فکر می کردم مادربزرگم احتمالاً خداست و او به کسی نمی گفت!” مایا آنجلو این را طی مصاحبه ای با اپرا وینفری برای شماره دسامبر 2000 مجله O، The Oprah Magazine (از طریق Oprah.com) فاش کرد. این نقل قول ما را به دوران بی گناهی در زندگی آنجلو می برد، زمانی که او معتقد بود مادربزرگش قوی و جاودانه است، اما متوجه شد که نه او و نه هیچ کس دیگری، واقعاً چنین است.

این نقل قول از مایا آنجلو چیز خاصی را در مورد طرز فکر کودکان که اغلب ما می توانیم با آن ارتباط برقرار کنیم، نشان می دهد. کودکان معمولاً از اطرافیان خود در امان هستند و از بسیاری از واقعیت های انسان بودن محافظت می شوند. آنجلو در مصاحبه خود با اپرا وینفری توضیح داد که چگونه با مرگ مادربزرگش که فکر می کرد خدا بود، زندگی او تغییر کرد. و فکر بعدی من این بود که قرار است بمیرم.” او به یاد می آورد. ایمان دوران کودکی آنجلو نشان می دهد که وقتی مادربزرگش در اطراف بود چقدر احساس امنیت و محافظت می کرد. با این حال یک درد ذاتی در این نقل قول پنهان است زیرا به آنچه که مطمئناً در راه است اشاره می کند.

برای کسانی از ما که در کودکی به اندازه کافی خوش شانس بودیم که از بسیاری از واقعیت ها محافظت کنیم، بزرگ شدن به معنای رویارویی با واقعیت های دردناک، وحشتناک و خسته کننده زندگی است. با این حال، سخنان آنجلو به ما یادآوری می کند که این درک نباید کاملاً منفی باشد. آنها همچنین می توانند ما را به یک فضای ذهنی شاد هدایت کنند. “من میرم.پس چرا من نمی‌توانم همه کارها را انجام دهم؟» نتیجه‌گیری آنجلو از آموخته‌هایش بود. و این نکته ارزشمندی است. هر زمان که واقعیت‌های جهان بیش از حد سنگین شد به آن توجه کنیم.