چگونه الک دامر از حرکت برای ساختن شخصیت هایی استفاده کرد که قبل از صحبت کردن احساس متفاوتی داشتند

از کمدی فیزیکی گرفته تا شخصیت هایی با الگوهای حرکتی غیرمعمول، الک دامر از رقص، کار دلقک و آموزش تئاتر استفاده می کند تا قبل از شروع دیالوگ، بدن را به بخشی از اجرا تبدیل کند.

یک شخصیت می تواند قبل از گفتن یک کلمه چیزهای زیادی را فاش کند. روشی که شخصی وارد اتاق می شود، تنش را در شانه های خود حمل می کند، به شخص دیگری واکنش نشان می دهد، یا در یک فضای ناآشنا حرکت می کند، می تواند خیلی قبل از اینکه گفتگو توضیح دهد، شخصیت را شکل دهد. الک دامر با در نظر گرفتن این سطح فیزیکی به بازیگری می پردازد و از حرکت به عنوان یکی از اولین ابزارهایی استفاده می کند که هنگام ساختن یک شخصیت برای صفحه نمایش یا صحنه در نظر می گیرد. این رویکرد همچنان بخشی از کارهای اخیر او روی صفحه نمایش است، از جمله حضور در اولین نمایش فصل 2 ژنرال Vو همچنان که برای ورود به روند خلق یک قطعه تئاتر جدید آماده می شود، ادامه می دهد. CAPTCHA.

سابقه داهمر شامل بازیگری، رقص، دلقک و تئاتر تخیلی است و او می گوید فیزیک بدنی به یکی از واضح ترین خطوط در نقش هایی که بازی می کند تبدیل شده است. او روی شخصیت‌هایی کار کرده است که حرکت‌شان توسط کمدی، آسیب، اعتیاد، توانایی‌های فیزیکی غیرمعمول و شرایطی شکل می‌گیرد که باعث می‌شود کمی از افراد عادی احساس دوری کنند.

آموزش رقص خیابانی او همچنین به او کنترل روی ماهیچه‌ها و الگوهای حرکتی فردی را می‌دهد که می‌تواند از آنها برای ایجاد انتخاب‌های فیزیکی استفاده کند که به طور آگاهانه غیرعادی احساس می‌شود. دامر می‌گوید: «من قبل از اینکه به تأثیرگذاری یک حرکت فکر کنم، به کارهایی که بدن انجام می‌دهد فکر می‌کنم. “انتخاب فیزیکی باید به شخصیت تعلق داشته باشد. اگر فقط حرکت به خاطر حرکت باشد، دیگر کمکی به داستان نمی کند.”

این رویکرد به ویژه در طول کار او در مورد مشهود بود باجیلیونرهاسریال Family Channel و NBCUniversal Kids که در آن Dahmer یکی از چهار شخصیت اصلی در تمام 20 قسمت و خلبان اصلی را بازی می کرد. شخصیت او عضو ایده محور گروهی از مخترعان جوان بود، نقشی که نیاز به زمان بندی سریع کمیک و مقدار زیادی کمدی فیزیکی داشت. تولید به سرعت پیش رفت و دامر در طول حدود سه ماه صحنه‌ها و مونولوگ‌های متعددی را حفظ کرد. سرعت به این معنی بود که آماده سازی باید قابل اعتماد باشد، اما تولید همچنین فضایی را برای بداهه گویی باقی می گذاشت.

دامر می‌گوید که وقتی صحنه‌ای به یک «دکمه» کمدی قوی‌تر یا ضرب‌آمیز نهایی نیاز داشت، گاهی از او خواسته می‌شد که بداهه‌های جایگزین را بنویسد. او همچنین اغلب به خاطر لحظات کمدی فیزیکی نمایش نسبت داده می شد، جایی که یک شوخی به همان اندازه که به دیالوگ بستگی داشت به زمان و حرکت بستگی داشت. دامر از طریق جستجوی ملی در کانادا و ایالات متحده برای این نقش انتخاب شد و کار او در این سریال بعداً نامزد دریافت جایزه هنرمند جوان و جایزه هنرمند جوان شد. این تجربه به او فرصت گسترده‌ای داد تا کمدی فیزیکی را با توجه به برنامه‌های تلویزیونی سریع توسعه دهد.

کمدی فیزیکال فقط یک کاربرد از همان مهارت است. دامر تکنیک دلقک را به عنوان تأثیری دیگر توصیف می کند، زیرا باعث ایجاد صراحت، پاسخگویی و نوعی معصومیت جوانی می شود که می تواند شخصیت های تیره تر یا غریبه تر را برای مخاطبان مرتبط تر کند. این تکنیک به او راهی برای تشخیص آسیب پذیری از طریق حرکت به جای تکیه بر توضیح کلامی می دهد. این می تواند به ویژه زمانی مفید باشد که یک شخصیت رابطه غیرعادی با بدن داشته باشد، یا زمانی که رفتار فیزیکی نیاز به برقراری ارتباط با چیزی دارد که دیالوگ انجام نمی دهد.

کار تئاتر انفرادی او این ایده را بیشتر پیش برد. دامر در یک نمایش تک نفره نوشت و اجرا کرد که در ابتدا در A.R.T. در منهتن قبل از اجرای کوتاهی در تئاتر وینو بروکلین از طریق Write Club Summer PlayFest. دامر با همکاری کارگردان جان ماریا گوتیرز، این قطعه را از طریق یک فرآیند طراحی فیزیکی که آن را بین حالت‌های مختلف نمایشی و اشکال حرکتی حرکت می‌داد، توسعه داد. این اجرا شامل مجموعه‌ای از رقص‌های کمدی فیزیکی، یک سکانس زیر آب و یک سکانس روباتی بود که هر کدام به نگرش متفاوتی نسبت به بدن نیاز داشتند.

دامر می‌گوید برخی از این تأثیرات به توانایی‌های حرکتی او در طول سال‌ها آموزش رقص و اجرا بستگی دارد. نتیجه، اثری بود که حول آنچه اجراکننده می‌توانست از نظر فیزیکی ارتباط برقرار کند، با نوشتن و حرکت به‌عنوان بخش‌هایی از یک اجرا توسعه یافته بود. همان آگاهی فیزیکی او را در کارهای پرده سینما دنبال کرد، از جمله نقش او در متهم، که او آن را به عنوان اجرای دیگری که به شدت توسط حرکت شکل گرفته است شناسایی می کند. در پروژه‌های مختلف، نیازهای فیزیکی تغییر می‌کند، اما سوال اساسی باقی می‌ماند: بدن این فرد چه چیزی را در مورد اینکه چه کسی است نشان می‌دهد؟

پاسخ ممکن است شامل حالت، ریتم، سکون، تنش عضلانی، یا نحوه واکنش فیزیکی شخصیت قبل از صحبت کردن باشد. دامر می گوید پیشینه رقص او به او کمک می کند تا این جزئیات را سریعتر متوجه شود زیرا حرکت بخشی از آموزش او برای سال ها بوده است. همچنین زمانی که کارگردان چیزی غیرعادی را درخواست می کند، دامنه وسیع تری از امکانات فیزیکی به او می دهد. این انعطاف در تلویزیون و فیلم مهم است، جایی که بازیگران اغلب با ایده های آماده وارد می شوند و سپس باید به سرعت آنها را تغییر دهند.

در صحنه، این ایده های فیزیکی انعطاف پذیر باقی می مانند. Dahmer کار خود را به عنوان انتخاب هایی می بیند که کارگردان می تواند در هنگام باز شدن صحنه شکل دهد، تنظیم کند یا کنار بگذارد. دامر می گوید: «گاهی اوقات بهترین گزینه ای که می توانم ارائه دهم، انتخاب فیزیکی است که به کارگردان گزینه دیگری می دهد. “پس باید حاضر باشم آن را دور بیندازم و اگر به صحنه بهتر عمل کند چیز دیگری را امتحان کنم.” تمرین بدنی مفید است، زیرا در زمان تغییر نیازهای صحنه، انتخاب های بیشتری به او می دهد.

برای Dahmer، عملکرد فیزیکی کمتر در مورد نشان دادن مهارت های ورزشی است تا گسترش تعداد راه هایی که یک شخصیت می تواند ارتباط برقرار کند. یک شخصیت کمیک را می توان با ریتم و زمان بندی خنده دارتر کرد. شخصیت تیره تر را می توان از طریق آسیب پذیری در ژست یا حرکت دوست داشتنی تر کرد. وقتی بدن از منطق درونی خود پیروی کند، یک شخصیت غیرانسانی یا از نظر فیزیکی غیرعادی می تواند باورپذیرتر باشد.

به همین دلیل است که حتی با تغییر نقش ها، حرکت در کار دامر در مرکز کار باقی می ماند. بدن او مسیر دیگری به شخصیت می دهد که می تواند قبل از دیالوگ کار کند و زیر آن ادامه دهد. برای بازیگری که بین کارهای کمدی، درام، تئاتر و ژانر حرکت می کند، این واژگان فیزیکی بیش از یک تخصص است. این به راهی برای هر شخصیت تبدیل می شود تا احساس کند شخص متفاوتی یک بدن را اشغال می کند.