در هنرمندی که دیگر نیازی به اثبات خود احساس نمی کند، اعتماد به نفس خاصی وجود دارد. در هفتمین آلبوم استودیویی اش “الگوریتم”، ناتالی ایمبروگلیا بدون انتظار به نظر می رسد – و نتیجه شاید بلندپروازانه ترین و خلاقانه ترین کار حرفه ای او باشد.
برای هنرمندی که نامش برای همیشه با یکی از ماندگارترین آهنگ های پاپ تداعی خواهد شد، ایمبروگلیا بیشتر دوران حرفه ای خود را صرف مقاومت در برابر وسوسه بازآفرینی ساده گذشته کرده است. “الگوریتم” این غریزه را بیش از هر زمان دیگری پیش می برد. از نظر صوتی متنوع و عمداً به سختی طبقه بندی می شود، این موسیقی پاپ مرسوم فراتر از او را می یابد تا چیزی بسازد که به طور غیرقابل انکاری احساس می کند متعلق به اوست.
آغاز فروتنانه یک مسیر خارق العاده “به نظر می رسد این احساس است” در ابتدا آلبومی را پیشنهاد می‌کند که آماده است تا قبل از ورود به یک کرشندوی سرسبز و سرخوشانه وقت بگذارد. این یک نشانه اولیه از مقیاس جاه طلبی ایمبرولیا است. بعد می آید “عیسی در مریخ”، وقیحانه، تقریباً در چهره شما طلای سینت پاپ که او را در سازش ناپذیرترین فرم موسیقی خود می بیند.
این تمایل به آزمایش یکی از موارد است “الگوریتم” بزرگترین نقاط قوت “نفس با آتش لولا” تولید الهام گرفته از خلسه را در بر می گیرد، پالس الکترونیکی آن که کیفیتی هیپنوتیزمی به مسیر می بخشد. اما در زیر آن چیزی عمیقاً شخصی نهفته است: فراخوانی برای اقدام برای به یاد آوردن خود در میان همه هرج و مرج و سر و صداهای دنیای اطراف.
در جای دیگر “چه کسی چراغ ها را کم می کند” اشتیاق یافتن دوباره حس خود را به تصویر می کشد، در حالی که پاپ رویایی از “فقط رانندگی” نقطه مقابل نرم تری را فراهم می کند. آنها با هم وسعت آلبومی را نشان می‌دهند که نمی‌خواهد توسط یک ژانر محصور شود.
یک تماس “الگوریتم” یک آلبوم پاپ خالص احساس محدودیت می کند. ضرب‌های لایه‌ای، بافت‌های الکترونیکی و راه‌حل‌های تولید غیرمنتظره به رکورد سیالیت می‌دهند که باعث می‌شود برچسب‌های ژانر به طور فزاینده‌ای بی‌ربط به نظر برسند. با این حال، Imbruglia با وجود تمام آزمایش های خود، هرگز اجازه نمی دهد تولید بر آهنگ ها غلبه کند. ملودی در قلب همه چیز باقی می ماند.
ترکیب سنگین این آلبوم از همکاران – از جمله دیوید اسندون، فریزر. تی اسمیت و گری لایت بادی – فقط جاه طلبی خلاق او را افزایش می دهد. اما “الگوریتم” هرگز مانند مجموعه ای از تأثیرات خارجی که بر ایمبروگلیا تحمیل شده است احساس نمی شود. در عوض، به نظر می رسد که آنها فضایی را به او داده اند تا یک هویت هنری ایمن فزاینده را کشف کند.
این تکامل شاید بیشتر در ترانه سرایی او مشهود باشد. این ها آهنگ های عمیقا شخصی هستند، اما به ندرت احساس انزوا می کنند. Imbruglia در ایجاد آسیب‌پذیری در ایجاد احساس مکالمه مهارت دارد، به گونه‌ای می‌نویسد که گویی مستقیماً با کسی صحبت می‌کند نه اینکه برای مخاطبان اجرا کند. نتیجه صمیمی است بدون اینکه غیرقابل دسترس باشد، و به شنونده اجازه می دهد تا چیزی از خود را در عدم اطمینان، تمایل، تغییر و کشف خود در قلب رکورد تشخیص دهد.
“الگوریتم” این سبک از ترانه سرایی را به اوج می رساند. به نظر می رسد ناتالی تمایل بیشتری به پذیرش ابهام، جو و خویشتن داری دارد و در عین حال به خود اجازه می دهد از نظر موسیقایی ماجراجوتر باشد. این ترکیبی است که باعث می شود LP هم بالغ و هم واقعاً هیجان انگیز باشد.
مهمتر از همه، این یک آزمایش برای آزمایش نیست. در زیر قطعات الکترونیکی و تولید لایه ای، آهنگ هایی با وزن احساسی واقعی وجود دارد. “الگوریتم” این کار می کند زیرا Imbruglia می داند که یک ماجراجویی صوتی بدون چیزی که ارزش گفتن داشته باشد، معنای کمی دارد.
او به جای نگاه کردن به گذشته، دایره لغات موسیقی خود را گسترش می دهد و از تعریف شدن بر اساس انتظارات مرتبط با گذشته خود امتناع می ورزد.
“الگوریتم” جسورانه، شخصی است و به طرز باشکوهی تشخیص آن سخت است. بیش از یک فصل دیگر در حرفه ناتالی ایمبروگلیا، مانند یک بازنشانی خلاقانه به نظر می رسد – صدای هنرمندی که در نهایت به خود اجازه می دهد موسیقی را به هر کجا که منجر می شود دنبال کند.
و بعد از این همه سال، این آزادی واقعاً خوب به نظر می رسد.
دانلود/خرید/استریم “الگوریتم” اینجا
همین حالا نظرتان را درباره ناتالی ایمبروگلیا در شبکه های اجتماعی CelebMix به ما بگویید!
فیس بوک | X | اینستاگرام | بلوز
