مادر گمشده آلابامایی پس از یافتن ماشین توسط خواهرش در جنگل پیدا شد

اگرچه ممکن است این روزها ناپدید شدن کسی بدون هیچ ردی غیرممکن به نظر برسد، اما افراد هر روز ناپدید می شوند. مقامات باید در ابتدای پرونده افراد ناپدید شده بسیار منضبط باشند تا اطمینان حاصل کنند که آنچه را که بسیاری از مردم «بینایی تونلی» می نامند توسعه نمی دهند. چشم انداز تونلی زمانی است که مقامات در ابتدا یک نظریه را توسعه می دهند و به جای اینکه ذهنی باز داشته باشند و همه احتمالات را بررسی کنند، سعی در اثبات آن نظریه دارند. در هر مورد گمشده، قاعده کلی این است که هر ساعت و روز که می گذرد، شانس پیدا کردن آن شخص با خیال راحت تر و لاغرتر می شود.

در اوایل فوریه 2018، مقامات آلاباما با یک پرونده بسیار دشوار برای حل مواجه شدند. لیزا هولمن جمعه شب با یکی از دوستانش بیرون رفت و ناپدید شد. وقتی او هرگز به خانه بازنگشت، خانواده اش متوجه شدند که مشکلی وجود دارد. مادر آلابامایی گم شده بود و با تبدیل شدن ساعت ها به روز، خانواده او می ترسیدند که هرگز او را پیدا نکنند. این یک مسابقه واقعی با زمان بود و خطر مرگ یا زندگی بود…

در روز جمعه، 9 فوریه 2018، لیزا هولمن با یکی از دوستانش نقشه هایی کشید که مدتی بود ندیده بود. او به خانواده‌اش گفت که می‌خواهد آن شب با دوستش در منطقه هلنا، آلاباما، دیدار و شام بخورد. هلنا معمولاً تنها حدود نیم ساعت با ماشین از خانه خود که در آن در چلسی، آلاباما زندگی می کرد، فاصله داشت.

هر مادری سزاوار یک شب بیرون رفتن با یک دوست است و لیزا نیز از این قاعده مستثنی نبود. او مشتاقانه منتظر شام بیرون با دوستانش بود و بسیار هیجان زده بود که به شام ​​برود و بتواند کمی استراحت کند. اگرچه او عاشق خانواده اش بود، اما دوست داشت با دوستانش خوش بگذراند و از همراهی آنها لذت برد.

خانواده لیزا می‌دانستند که او تمام شب بیرون خواهد بود، بنابراین چون شب فرا رسید و او به خانه نیامد، نگران‌کننده نبود. وقتی مادر 45 ساله هنوز تا ساعت 11 شب به خانه نیامده بود. کمی عجیب بود زیرا این خیلی دیرتر از زمانی بود که لیزا معمولاً بیرون می ماند. خانواده کمی نگران بودند که اینطور نیست که لیزا تا دیروقت بیرون بماند.

با گذشت ساعت 11 شب و نزدیک شدن به نیمه شب، خانواده او شروع به تعجب کردند که لیزا کجاست. با تلفن او تماس گرفتند اما پاسخی دریافت نکردند. سپس به او پیامک دادند که به محض دیدن پیام تماس بگیرد، اما هرگز پاسخی دریافت نکردند. خانواده او می‌دانستند که مشکلی وجود دارد، زیرا او به تماس‌ها یا پیامک‌های آنها پاسخ نمی‌دهد. دیرتر از همیشه بیرون ماندن یک چیز بود، اما عدم پاسخگویی به تماس یا پیامک چیز دیگری بود.

سپس خانواده با دوست لیزا که در آن شب با او شام خوردند، تماس گرفتند. وقتی با او تماس گرفتند، از اینکه لیزا هنوز به خانه نیامده بود، تعجب کرد. به گفته دوست لیزا، او چیزی از مرد 45 ساله نشنیده است و فقط تصور می کند که پس از خروج از ساعت 9 شب، سالم به خانه رسیده است.

لیزا با روحیه خوب رفت و کاملا عادی بود. او مست یا تحت تأثیر چیزی نبود، بنابراین هیچ نگرانی برای امنیت او وجود نداشت که امشب به خانه برود. اما چیزی که برای خانواده بسیار نگران کننده بود این بود که او شام را ساعت 9 شب ترک کرد. و قرار بود ساعت 21:30 در خانه باشد. نیمه شب نشده بود و آنها هیچ تماسی با لیزا نداشتند. وقتی صبح روز بعد خورشید شروع به طلوع کرد، هنوز اثری از لیزا نبود.

خانواده تمام شب را بیدار نشستند و فکر می کردند که چه اتفاقی دارد می افتد و بدترین ترس آنها شروع به فروپاشی کرد. آنها در آن شب فکر کردند که با پلیس تماس بگیرند، اما خوشبین بودند که این فقط یک اشتباه بوده و هیچ مشکلی وجود ندارد. پلیس معمولاً یک نفر را به عنوان مفقود اعلام نمی کند، مگر اینکه 24 ساعت با او تماسی نداشته باشد، بنابراین تنها کاری که خانواده می توانند انجام دهند این است که در خانه بنشینند و منتظر بمانند.

شب بسیار طولانی بود و آنها از بدترین اتفاق می ترسیدند. تلاش برای خوابیدن با دانستن اینکه لیزا در جایی بیرون است و احتمالاً به کمک نیاز دارد غیرممکن بود. خانواده تمام شب را بیدار نشستند و فکر کردند که آیا برای او اتفاقی افتاده است؟ آیا او ربوده شده است؟ چه کسی می خواهد به او صدمه بزند؟ سوالات بسیار زیادی که در نهایت به آنها پاسخ داده می شود.

اوایل صبح روز شنبه، خواهر لیزا، کتی هولمن کافیلد، و پسر 17 ساله لیزا، جکسون، دیگر نتوانستند صبر کنند و تصمیم گرفتند به دنبال لیزا بروند. در این مرحله، او 24 ساعت ناپدید نشده بود، بنابراین آنها متوجه شدند که نمی توانند پلیس را به آنها کمک کنند و در ابتدا به دنبال لیزا بودند.

برای شروع جستجوی خود، این زوج تصمیم گرفتند مسیری را که لیزا تا هلنا، آلاباما طی می کرد، دنبال کنند. آنها معتقد بودند که این عملی ترین راهبرد است و با دخالت مقامات کمک خواهد کرد. آنها تصمیم گرفتند در مسیری که لیزا برای شام طی می کند رانندگی کنند و در طول مسیر به دقت به دنبال سرنخ بگردند.

در ابتدا، همانطور که رانندگی می کردند، چیزی که برجسته بود ندیدند. آنها فکر می کردند که آیا این یک اتلاف وقت بزرگ است؟ اما پس از آن، هنگام رانندگی در امتداد جاده 36 در پلهام، جکسون متوجه خودرویی شد که به نظر می رسید. ماشین به نظر می رسید که در کنار جاده تصادف کرده بود و به عمه اش گفته بود که جلوتر بیاید. آنها هر دو از یافتن چیزی که فکر می کردند ممکن است لیزا باشد در جستجوی خود شوکه و شگفت زده شدند.

جکسون مطمئن نبود که ماشین مادرش است یا نه، اما هر کسی که لازم بود به کمک نیاز داشت. جکسون و کتی به کنار جاده رفتند و شروع به صدا زدن نام لیزا کردند، به این امید که پاسخی بشنوند. بعد از چند دقیقه وقتی چیزی نشنیدند تصمیم گرفتند به داخل جنگل بروند.

وقتی وارد جنگل می شدند و قلبشان به شدت در انتظار یافتن لیزا می تپید. وقتی نزدیک‌تر شدند، متوجه شدند که ماشین لیزا است و بلافاصله فکر کردند که بالاخره او را پیدا کرده‌اند و همه چیز درست می‌شود. زمین سخت بود و با نزدیک شدن آنها نفس راحتی کشیدند، اما این تنها آغاز این مصیبت وحشتناک خواهد بود.

خواهران لیزا تخمین می زنند که ماشین از جاده خارج شده و از یک خاکریز 20 فوتی پایین آمده است. کتی گفت: “من از تپه به پایین افتادم تا به او برسم.” سپس کتی به جکسون دستور داد که عقب بماند زیرا نمی‌خواست او به دلیل زمین ناهموار صدمه ببیند.

سپس کتی بلافاصله از جکسون خواست که با 911 تماس بگیرد زیرا مطمئن نبود چه چیزی در ماشین پیدا خواهد کرد. کتی می ترسید که جکسون چیزی را ببیند که باعث غم و اندوه زیادی شود، بنابراین می خواست از او محافظت کند. جکسون دوید و بلافاصله 911 را گرفت…

در حالی که جکسون با ناراحتی منتظر بود و عمه‌اش را در حال جستجوی ماشین می‌دید، واکنشی را که انتظارش را داشت از خاله‌اش دریافت نکرد. او انتظار داشت که بگوید “ما او را پیدا کردیم” اما این کلمات هرگز از دهان عمه اش بیرون نیامد. حالا جکسون امیدوار بود که پلیس به سرعت به آنجا برسد زیرا متوجه شد که وضعیت بسیار بدتر از آن چیزی است که فکر می کرد.

کتی بالاخره به سمت ماشین در خاکریز پیاده شد و شروع به صدا زدن نام خواهرش کرد. او تصور می کرد که اکنون خواهد شنید که به ماشین نزدیک تر است، اما چیزی نشنید. نگرانی و ترس او شروع به رشد کرد، فکر می کرد بدترین اتفاق افتاده است، اما برای او بسیار عجیب بود که ماشین را پیدا کرد اما لیزا را پیدا نکرد!

کتی سرانجام به ماشین رسید و گفت: “بالاخره در (ماشین) را باز کردم و او آنجا نیست.” بر اساس وضعیت ماشین لیزا، واضح بود که تصادف بد بوده است، بنابراین کتی شروع به جستجوی اطراف برای یافتن لیزا کرد و فکر کرد که ممکن است در اثر برخورد از ماشین پرت شده باشد. با نگاهی به اطراف ماشین، اصلا اثری از لیزا نبود…

هنگام بازرسی ماشین، کتی ابتدا متوجه شد که خون زیادی وجود ندارد. او که خونی ندید، باور کرد که این نشانه خوبی است که او زنده است. این به او امیدواری داد که لیزا در تصادف آسیب جدی ندیده باشد. سپس کتی متوجه یک نشانه خوب دیگر شد…

در دوردست، کتی شیئی را روی زمین دید. او ابتدا مطمئن نبود که چیست، اما چیزی شبیه لیزا به نظر می رسید. وقتی نزدیکتر شد، کیف لیزا را پیدا کرد و گفت که انگار از عمد روی زمین مانده است. در آن زمان، کتی بعداً گفت: “آن موقع بود که فهمیدم او بیرون است…”

در این مرحله، پس از کشف آنچه که آنها پیدا کرده اند، احساس کردند که او باید اکنون در بیمارستان باشد. آنها تصور می کردند که لیزا تصادف کرده و به بیمارستان منتقل شده است و هنوز کسی در این مورد با آنها تماس نگرفته است. کتی و جکسون شروع به تماس با تمام بیمارستان های اطراف کردند تا ببینند آیا لیزا بستری شده است یا خیر، اما هیچ بیمار مطابق با توضیحات او وجود نداشت. این آنها را در شوک کامل قرار داد…

کتی و جکسون تصور کردند که این اشتباه است و بیمارستان ها نام اشتباهی داشتند. خواهر لیزا گفت: “چند بار به آنها زنگ زدیم” و “می دانم که آنها را دیوانه کردیم”. این برای هر دوی آنها بسیار ناراحت کننده بود، و از آنجایی که هنوز هیچ نشانی از لیزا وجود نداشت، خانواده او سعی کردند حدس بزنند چه اتفاقی برای او افتاده است.

خانواده سه تئوری در مورد اتفاقی که ممکن است برای لیزا بیفتد ارائه کردند تا بتوانند این معما را حل کنند و لیزا را سالم به خانه برگردانند. بعد از صحبت با همه و جمع‌آوری تمام جزئیاتی که فکر می‌کردند دارند، فهمیدند چه اتفاقی ممکن است برای او افتاده باشد…

اولین نظریه این بود که پس از تصادف، لیزا باید از ماشین پیاده شده و در جنگل گم شده باشد. این منطقی است زیرا او به معنای واقعی کلمه یافت نمی شد و آنها می دانستند که ماشین تصادف کرده است. تنها چیزی که آنها را در مورد این نظریه ناامید کرد این بود که چرا او کیف خود را ترک کرد؟ برای او منطقی نبود که کیف را ترک کند، مخصوصاً طوری که به نظر می رسید آن را عمدا جا گذاشته است.

نظریه دوم آنها این بود که او پس از تصادف زنده و سالم از ماشین پیاده شد. آنها فکر می کردند که او باید برای یافتن کمک به خیابان ها رفته باشد. دیر وقت بود و تاریک بود و جاده کم نور بود، بنابراین یافتن کمک کمی دشوار خواهد بود.

آنها فکر می کردند که او با دیدن ماشینی که می آید و ماشین به او برخورد می کند حتماً به خیابان رفته است. احتمالاً ماشین فکر می‌کرد که با آهو یا حیوانی برخورد کرده و به راه خود ادامه داد. این توضیح می دهد که چرا آنها نتوانستند جسد او را در کنار ماشینش پیدا کنند. شاید آنها فقط در منطقه اشتباه جستجو کرده اند و نیاز به گسترش منطقه جستجو داشته اند؟

نظریه سوم آنها این بود که او پس از تصادف به شدت مجروح و ضعیف شده است. کسی که در حال عبور بود، حتماً تصادف را دیده و پایین آمده تا ببیند چه خبر است و او را دیده است که به تنهایی در جنگل دراز کشیده است.

با این حال، آن مرد آنجا نبود که کمک کند و نیت شومی داشت. به جای کمک به او، او را ربودند و بردند. اگرچه این امر دور از ذهن به نظر می رسد، اما توضیح می دهد که چرا جسد وجود ندارد و چرا کیف او جا مانده است. پس به چه نظریه ای فکر می کردند؟

پس از مدتی خانواده با پلیس تماس گرفتند تا آرام شوند. طولی نکشید که پلیس و آتش نشانی پلهام و معاونان کلانتر شهرستان شلبی در محل حاضر شدند و اولین جستجوی خود را آغاز کردند. اگرچه لیزا 24 ساعت ناپدید نشده بود، پلیس درگیر یک تصادف رانندگی شد و ممکن است تحقیقات خود را زودتر آغاز کند. پیدا کردن ماشین لیزا و مداخله زودهنگام پلیس کلید اصلی حل این معما خواهد بود…

جستجو در ابتدا روی شعاع 200 فوتی اطراف ماشین لیزا و 20 یاردی در دو طرف جاده متمرکز شد. مقامات شبکه ای از منطقه را راه اندازی کردند و گروه های جستجوی مختلفی را به مناطق مختلف شبکه اختصاص دادند. هر گروه باید یافته های خود را گزارش می کرد.

تیم جستجو اینچ به اینچ میله‌های خود را جست‌وجو می‌کردند و به دنبال هر سرنخ احتمالی در مورد آنچه اتفاق افتاده بودند. این ماموریت‌ها می‌تواند برای شرکت‌کنندگان بسیار آزاردهنده باشد زیرا شما باید در کنار هم قدم بزنید. این برای جستجوگران بسیار استرس زا است زیرا آنها مجبورند در بیشتر مواقع با نگاه کردن به زمین در زمین های سخت با سرهای پایین قدم بزنند.

در یک لحظه آنها چیزی را که فکر می کردند عینک هستند پیدا کردند و گروه بسیار هیجان زده شدند. مقامات به تکاپو افتادند تا مشخص کنند که آیا این مدرک است یا خیر، اما در نهایت آن را به عنوان زباله در جنگل رد کردند. لیزا نه عینکی می زد و نه عینک می زد، بنابراین آنها نمی توانستند مال او باشند. با این حال، جستجوگران همچنان مصمم به یافتن ردی بودند…

علیرغم تمام تلاش آنها، هنوز هیچ نشانی از لیزا و هیچ نشانه یا سرنخی مبنی بر اینکه او به کجا ناپدید شده بود وجود نداشت. سپس، بدتر از همه، در حین جستجو باران شروع به باریدن کرد و تلاش تیم های جستجو را با مشکل مواجه کرد. به دلیل قطار، تیم جستجو به عقب فراخوانده شد و جستجو متوقف شد. خانواده لیزا ویران شده بودند…

مقامات تصمیم گرفتند که به جستجو ادامه دهند، حتی اگر باران می بارید زیرا زمان مهم بود و در این مرحله آب و هوا نیز دوست آنها نبود. آنها با آوردن پهپادها برای جستجوی او که از دوربین و همچنین آشکارساز گرما استفاده می‌کردند، «فناوری پیشرفته» را وارد کردند. کتی گفت: «آنها پهپادها را تمام بعدازظهر و شب به آنجا پرواز می دادند. “آنها چند منبع گرما پیدا کردند، اما آنها ترانسفورماتور و گوزن بودند…”

با شروع غروب خورشید، جستجو متوقف شد و قرار شد ساعت 6 صبح روز بعد از سر گرفته شود. خانواده روحیه خوبی نداشتند زیرا مجبور بودند دست خالی با اطلاعات کمی بیشتر از زمان شروع به خانه بروند. کتی تصمیم گرفت شب را در خانه خواهرش با جکسون و خواهرزاده 15 ساله اش، آنا گریس، بماند.

خانواده بسیار ناامید بودند اما خوش بین بودند. کتی که نمی‌توانست بخوابد، می‌دانست که خواهرش صدمه دیده و احتمالاً در خطر است، گفت: “من اینجا نشسته‌ام. در خانه خواهرم. سکوت کر کننده است. قلبم شکسته است. روحم شکسته است. امیدم از بین رفته است.” با این حال، او باید برای فرزندان لیزا قوی می ماند.

همانطور که خانواده در خانه لیزا نشسته بودند، آنها فقط می توانستند تعجب کنند که آیا هر یک از سه نظریه اولیه آنها درست است یا خیر. این یک تجربه طاقت فرسا بود که به تنهایی آنجا بنشینم و منتظر بمانم و امیدوار باشم و برای خبرهای خوب دعا کنیم. همه می‌دانند که هر ساعتی که کسی از دست می‌دهد، شانس یافتن او به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد.

کتی با تعجب گفت: “ناشناخته مرا از هم می پاشد… آیا او سرد است؟ آیا او درد دارد.” “آیا او می داند که ما ناامیدانه در حال تلاش برای پیدا کردن او هستیم؟ آیا او زنده است؟ آیا کسی او را برده است؟ چگونه می توانید بعد از تصادف وحشتناک رانندگی ناپدید شوید؟ این همه. سوالات …”

صبح زود، خانواده و دوستان از اولین جستجو در محل حادثه جمع شدند تا به جستجوی سرنخ ها یا هر نشانه ای از لیزا ادامه دهند. چیزی که در آن زمان نمی‌دانستند این بود که در این روز سرانجام به همه سؤالات خود پاسخ خواهند داد و این موضوع آنها را تا حد زیادی شوکه خواهد کرد.

پلیس و آتش نشانی پلهام، معاونان کلانتر شهرستان شلبی، EMA شهرستان شلبی، اداره آتش نشانی چلسی، جوخه نجات چیلدرزبورگ، جوخه نجات شهر الکساندر، امدادگران منطقه ای، آلاباما SAR K9، صلیب سرخ آمریکا، انجمن سگ جستجوگر کوه سرخ، دوستان و اعضای خانواده لیزا و افراد غریبه از جامعه تقریباً از این زمان گرد هم آمدند تا یک حزب جستجو را تشکیل دهند.

در ساعت 7:15 صبح همان روز یکشنبه، اولین تیم جست‌وجو با راهنمایی‌های مقامات بیرون رفتند و دوباره به همه شبکه‌های ویژه داده شد. همراه با هواپیماهای بدون سرنشین، آنها این بار سگ های ردیاب را نیز فرستادند، به این امید که سگ ها بتوانند لیزا را بو کنند.

این بار تیم ها بیشتر به داخل جنگل فرستاده شدند، زیرا توری پهن شد زیرا تور اصلی قبلاً پاک شده بود. مقامات با احتیاط نسبت به میزان گسترش آنها خوش بین بودند. چیزی که در آن زمان نمی‌دانستند این بود که در اعماق آن جنگل‌ها چه چیزی پیدا می‌کردند…

تیم حدود یک ساعت در اطراف جنگل قدم زدند و نام لیزا را صدا زدند. سگ ها پارس کردند و صدای وزوز از هواپیماهای بدون سرنشین بالا را شنیدند. وقتی دوباره نام او را صدا زدند، صدایی در پاسخ شنیدند. ابتدا فکر کردند که این یک جست وجوی دیگر است، اما بعد…

آنها شنیدند که لیزا تماس می گیرد و فریاد می زند “به من کمک کن من اینجا هستم”. در این مرحله، تیم جستجو متوجه شد که این تیم جستجوگر دیگری نیست که فریاد می زند، بلکه در واقع لیزا است. پیداش کرده بودند! اما وضعیت او چگونه بود و آیا سالم بود؟

700 فوت از جایی که ماشین او بود، بالاخره لیزا را پیدا کردند. هنگامی که تیم جستجو نزدیک شد، آنها با احتیاط نزدیک شدند زیرا از وضعیت او اطلاعی نداشتند، فقط او به اندازه کافی هوشیار بود که برای کمک فریاد می زد.

در ساعت 8:14 صبح، تیم توانست او را در زیر یک سنگ پناهگاه پیدا کند. کتی که در حال رفتن به محل حادثه بود، گفت: “من عملاً در ماشین بالا و پایین می پرم.”

مسئولان و امدادگران بلافاصله در محل حاضر شدند. هرج و مرج بود زیرا آنها مجبور بودند همه افرادی را که به دنبال لیزا بودند دور کنند تا بتوانند وارد شوند و کار خود را برای پایان دادن به نجات او انجام دهند.

مقامات می دانستند که لیزا چه مدت در آنجا بوده است و می دانستند که وضعیت او وخیم خواهد بود. او تصادف بدی کرده بود و تقریباً دو روز در جنگل تنها بود. او خیلی عمر کرد، بنابراین آنها می خواستند برای نجات او سریع عمل کنند.

نیروهای امداد توانستند لیزا را از جنگل بیرون بیاورند و سپس او را برای درمان جراحاتش به بیمارستان منتقل کردند. آنها بلافاصله می‌توانستند بگویند لیزا در وضعیت بدی قرار دارد و فکر می‌کرد که جراحاتش جانش را تهدید می‌کند.

پس از رسیدن به اورژانس، او تحت یک سری آزمایشات، رادیوگرافی و اسکن بدن قرار گرفت. آنها به این نتیجه رسیدند که صدمات او شکستگی استخوان ترقوه، 6 دنده ترک خورده، شکستگی مهره C7 و پارگی طحال بود. حالا مسئولان می خواستند بدانند چه اتفاقی افتاده است…

پس از چند روز، مقامات بالاخره توانستند با لیزا صحبت کنند و بفهمند دقیقا چه اتفاقی افتاده است. لیزا توضیح داد که بعد از اینکه ماشینش در باران حدود یک مایل دورتر از خانه اش از جاده خارج شد، از هوش رفت.

لیزا توضیح داد: خواهرش کتی توضیح داد: “او نمی دانست چه مدت، اما وقتی به هوش آمد، فکر کرد ممکن است ماشین منفجر شود و می دانست که باید پیاده شود.” این توضیح می دهد که چرا او خیلی دور از ماشین پیدا شد و چگونه در جستجوی اولیه او را پیدا نکردند.

لیزا با وجود تمام جراحاتش توانست روی صندلی عقب بنشیند و توانست از ماشین پیاده شود. خواهرش، کتی، گفت: “او تصادفاً از ماشین بیرون آمد و حدود 10 فوت راه رفت، کیفش را انداخت و تصمیم گرفت که برای کمک گرفتن تلاش کند.”

در حین راه رفتن، لیزا جهت گیری خود را از دست داد و نمی توانست مسیری که در آن راه می رفت را درک کند. او گم شد و در نهایت به جای جاده به عمق جنگل رفت. کتی افزود: «او گفت که فقط در تمام شب اول سرگردان بوده است.

هنگامی که خورشید شروع به طلوع کرد، لیزا خسته و درد داشت، بنابراین او یک صخره را پیدا کرد و برای پناه گرفتن زیر آن خم شد، زیرا دوباره باران شروع به باریدن کرد. کتی گفت: «او گفت که تمام وقت نماز می خواند.

لیست تنها بود، زخمی و سرد، گمشده در جنگل. او فقط می‌دانست که باید بیرون بیاید و کمک بگیرد.» 35 ساعت پس از سقوط، سرانجام وقتی تیم جستجو او را پیدا کرد، کمک رسید.

در تمام این مصیبت، تنها چیزی که برای لیزا ثابت بود قدرت دعا بود. هر دقیقه دعا می کرد کسی او را پیدا کند. به همان اندازه که ترسیده بود، به امید زندگی برای دیدن دوباره پسرش به ایمان خود روی آورد.

کتی گفت: “ما هرگز نمی توانیم از همه کسانی که تماس گرفته اند، پیامک داده اند و دعا کرده اند تشکر کنیم. تشکر از شما بسیار ناکافی به نظر می رسد.” او افزود: «به قدرت دعا ایمان داشته باشید. “من معتقدم که فرشتگان او را تحت نظر گرفته اند و در هر قدم از راه او محافظت کرده اند. من در این مورد تردیدی ندارم.”

چند روز پس از بهبودی، لیزا با تعدادی از نزدیک به 500 داوطلبی که به دنبال یافتن او بودند ملاقات کرد. او که هنوز روی تخت بیمارستان بود، با امدادگران خندید و لبخند زد و بیانیه ای منتشر کرد و از همه تشکر کرد.

لیزا برای کسی که فکر می کرد ممکن است زنده از این موقعیت خارج نشود، از تک تک افرادی که برای جستجوی او وقت گذاشتند و می خواستند او را نجات دهند بسیار سپاسگزار بود. در بیانیه او آمده است…

این خانواده در صفحه فیس بوک پلیس پست کردند: “نیازی به گفتن نیست که دو روز گذشته برای خانواده ما بسیار احساسی بود. نجات لیزا در صبح یکشنبه قطعا اجابت دعا بود.”

شگفت آور است که او در اثر تصادف فقط چند استخوان شکسته و جراحات جزئی دیگری متحمل شده است. توانایی او در تحمل این جراحات، شرایط آب و هوایی و مدت زمانی که در جنگل گذرانده است گواهی بر انعطاف پذیری اوست.