“در این دنیای غمگین ما غم همه را فرا می گیرد و بله…”

آبراهام لینکلن توسط مورخان به عنوان یکی از رهبران اصلی ایالات متحده توصیف شده است. لینکلن که در 12 فوریه 1809 در هاجسونویل، کنتاکی به دنیا آمد، آغاز نسبتاً فروتنانه بود و سیاستمدار آینده دوران کودکی خود را در یک کلبه چوبی کوچک سپری کرد. لینکلن تنها 9 سال داشت که مادرش فوت کرد و او و خواهرش سارا وظیفه اداره خانه را بر عهده گرفتند. او وظایف مادری را بر عهده گرفت در حالی که لینکلن و پدرشان زمین او را کشاورزی می کردند. لینکلن علیرغم تربیت دشوارش، توانست زندگی خوبی برای خود بسازد. او وکیل شد و در طول جنگ مکزیک و آمریکا وارد سیاست شد.

او در سال 1846 یک کرسی در مجلس به دست آورد، اما مخالفت او با جنگ محبوبیتی نداشت و نتوانست برای دومین بار پیروز شود. از دست دادن او لینکلن را وادار کرد تا به کار وکالت خود بازگردد، اما با تبدیل شدن برده‌داری به موضوعی بزرگ در آمریکا، او دوباره وارد سیاست شد. او برای مجلس سنا نامزد شد، اما شکست خورد. انتخابات در سال 1860، تبدیل شدن به شانزدهمین رئیس جمهور ایالات متحده. در دوران تصدی او، لینکلن با مسئله برده داری مبارزه کرد، جنگ داخلی را تحمل کرد و با تهدیدهای متعدد مرگ مواجه شد.

زمان آشفتگی و تغییر بود.او در سال 1864 دوباره انتخاب شد و جنگ داخلی در آوریل 1965 به پایان رسید. لینکلن که برای رسیدن به این هدف سخت تلاش کرده بود، در 14 آوریل از تئاتر فورد دیدن کرد تا جشن بگیرد. متأسفانه در آنجا بود که یکی از هواداران کنفدراسیون به او شلیک کرد و او را کشت. با این حال، میراث چشمگیر لینکلن زنده ماند و او به خاطر انسانیتش در یادها ماند. او برای کسانی که عزیزان خود را در جنگ از دست داده اند نامه نوشت و نقل قول امروز از نامه ای به دختر 22 ساله یک سرباز کشته شده است.

“در این دنیای غم انگیز ما، غم همه را فرا می گیرد و برای جوانان با تلخ ترین عذاب همراه است، زیرا آنها را غافل می کند.” این همان چیزی است که آبراهام لینکلن پس از مرگ پدرش در جنگ داخلی در سال 1862 به فانی مک کالو 22 ساله نوشت. همدلی عمیق رئیس جمهور در سخنان او واضح است و ممکن است تا حدی به دلیل مرگ پسر خودش، ویلی، تنها 10 ماه قبل باشد. نیازی به گفتن نیست که لینکلن یکی دو چیز در مورد غم و اندوه می دانست. با این کلمات، او سعی کرد مک‌کالو را دلداری دهد و به او اطمینان داد که کاملاً طبیعی است که احساس کند تمام دنیای او به پایان رسیده است، زیرا از دست دادن عزیزی به این جوانی حتی دردناک‌تر بود، عمدتاً به این دلیل که خیلی غیرمنتظره بود.

در دنیای عدم اطمینان، یک چیز وعده داده شده است: همه ما از دست دادن و اندوه را در زندگی خود تجربه خواهیم کرد. چیزی به نام وجود بی درد وجود ندارد، اما وقتی جوان هستید و هنوز دنیا را با عینک های رز رنگی می بینید، مرگ یکی از عزیزان اساس زندگی شما را در هم می شکند. این چیزی است که آبراهام لینکلن در نامه خود بیان کرده است. افراد مسن آنقدر عمر کرده اند که بفهمند از دست دادن اجتناب ناپذیر است. نسل جوان هنوز در جهل سعادتمندانه از نیش مرگ وجود دارد. تا زمانی که این کار را انجام دهند، و برای همیشه آنها را تغییر می دهد. اما لینکلن همچنین پیام امیدوار کننده ای ارائه کرد و خاطرنشان کرد که با گذشت زمان همان خاطراتی که درد بزرگی را به ارمغان می آورد آن را به یک “احساس شیرین غم انگیز در قلب شما” تبدیل می کند.

در حالی که غم و اندوه می تواند فرش را از زیر شما بیرون بکشد، شادی آینده هنوز امکان پذیر است. لینکلن مطمئناً می‌دانست که در مورد چه چیزی صحبت می‌کند، زیرا مادرش را در نه سالگی به همراه کوچک‌ترین برادرش که در یک نوزادی فوت کردند، از دست داده بود. خواهر این سیاستمدار نیز در سن 21 سالگی پس از عوارض زایمان درگذشت. نامه او که بیش از یک قرن پیش نوشته شده است، به ما یادآوری می کند که اندوه جهانی است و اگر صدمه ببینی اشکالی ندارد. فقط باید در میان این درد به یاد داشته باشیم که روزهای بهتری در راه است و همه چیز از دست نرفته است، حتی یا شاید به خصوص وقتی که به نظر می رسد برعکس است.

• “خانه ای که در برابر خود تقسیم شده است نمی تواند بایستد. من معتقدم این دولت نمی تواند به طور دائم نیمه برده و نیمی آزاد بماند.”

• “بیایید ایمان داشته باشیم که حق قدرت می بخشد، و در این ایمان اجازه دهید کاملاً جرات کنیم تا وظیفه خود را همانطور که می فهمیم انجام دهیم.”

• “این یک جمله قدیمی و بسیار صحیح است که کسی که می رقصد باید همیشه به کمانچه نواز پول بدهد.”

• “هیچ کس بیشتر از من به لطف نیاز نداشته است، و به طور کلی تعداد کمی از آنها تمایلی به پذیرش آنها نداشته اند.”

• “آنها می گویند که هر مردی جاه طلبی خاص خود را دارد. خواه درست باشد یا نباشد، من می توانم برای یکی بگویم که هیچ جاه طلبی دیگری به اندازه احترام واقعی همنوعانم ندارم.”